Leo Brabanticus 152, 21.11.2009

Het einde van Machangulo

Er ligt een stapel werk op mij - en bij de collega's van de site-redactie is het beslist niet anders! - van hier tot gunter te wachten: over de praatsessiess van Amsberg met de volksvertegenwoordigers, over de afwezigheid van de SP en Groen Links daarbij, over het 'Boekestijntje', over de tirannie van de RVD, over de al 160 jaar volgehouden waanzin van de ministeriële verantwoordelijkheid, die ooit alleen werd ingesteld omdat het liberale volksdeel niet - uit vrees voor het oranjegrauw - radicaal de monarchie durfde af te schaffen, over de recente besprekingen van onze mijnheer garnaal met de president van Mozambique (aan wie de - overigens niet-bestaande) corruptie omiddellijk moest worden gemeld, over de aanwakkerende kritiek op Amsberg sr die haar mond had moeten houden en over haar duimendik op de praatsessies liggende bedoeling nog iets van de - door Machangulo totaal zelf vertrapte - sympathie te redden.

Er zal echter niets van dat vele werk terecht komen. Want, terwijl ik hier zit en schrijf, belt de redactie het nieuws door van het opgeven van het Machangulo-droomhuis, dat voor ons de speerpunt was van onze buitenparlementaire activiteiten om het aftandse staatsbestuur op te ruimen.

Het is vandaag dus een grote dag voor de democratie. Dank aan de paar Kamerleden en de vele journalisten die zich aan de goede kant van de historische ontwikkeling hebben opgesteld. Zonder hen zou het oude systeem nog wel een tijdje doorgekacheld hebben voor het van ellende door zijn poten zou gezakt zijn...

Zeker: we moeten afwachten of het voornemen van de Amsbergers het huis door te verkopen - ook met verlies? - te zijner tijd zal worden gerealiseerd. Ik had liever gezien als ze het meteen van de hand hadden gedaan. Eerst zien en dan geloven!

Bovendien zal ik immer blijven herhalen wat hierboven al geschreven staat: Machangulo, waarin Pro Republica van meet af aan - juli 2008 - inderdaad ongelooflijk veel energie gestoken heeft, was geen doel op zich, maar ondergeschikt aan een democratischer Nederland, dat wil zeggen: een republikeins Nederland zonder die arrogante, geldverslindende, machtsgeile Amsbergers, zonder een Argentijne mevrouw op het bordes, zonder onschendbaarheden, zonder een Groene Draeck, enzovoorts, enzovoorts.

De vraag is of Nederland nu nog moet wachten tot er een tweede soortgelijk Machangulo zich aandient of dat de familie Amsberg jr. genoeg geleerd heeft van het verleden en zich onmiddellijk en definitief aan bijvoorbeeld het zuidpoolonderzoek gaat wijden. Het geld zal daarbij geen rol spelen.