Leo Brabanticus 137, 28.10.2009

Geen nieuws, toch nieuws

Als columnisten heb je er maar voor te zorgen dat je verhaal met grote regelmaat en op tijd in de krant verschijnt, ook als er nauwelijks iets te berichten valt. We zitten nu midden in een tijd dat de paleizen zwijgen. Dat gebeurt niet uit bescheidenheid maar uit angst angst. Het devies is: 'roer je niet, want dat kunnen we nu even niet hebben'. Het is dus doodstil rond de Eikenhorst. Er vanuit gaande dat het waarheid was wat het paar onlangs aan een Amerikaanse krant verklaarde, namelijk dat het 'elke dag 24 uur lang hard werkte voor het vaderland en nooit vakantie had' - en godenkinderen liegen nooit, al bleek de fotostilte in juli helemaal niets van doen te hebben met de broodnodige pedagogische rust van de kindjes maar alles met een stiekeme wintersportvakantie in Bariloche; zou de rechter a.u.b het vonnis willen herzien? - , moeten de twee Amsbergers op dit moment dus moeizaam wetenschappelijk werk verrichten op de Zuidpool of de zwarte kindjes in Machangulo (op)voeden of de Afrikaanse wateren tegen piraten bewaken of overal elders in de wereld de verkwistende mensheid voorhouden dat zij uiterst zuinig moet zijn met water, energie en grondstoffen.

Hetzelfde geldt voor (schoon)moeder die je de hele dag voor het raam kan zien zitten te regeren maar in feite zit te puzzelen, waarbij ze af en toe een lakei sommeert een op de grond gevallen stukje op te rapen. Die allesbehalve dienstbare lakei in zijn prachtig livrei met gouden knopen en zilveren pantoffels mompelt zoiets als 'doe het zelf, opgepoetste trut' of 'heb je niets anders te doen dan hier stiekem te zitten roken, terwijl je je bed nog niet eens hebt opgemaakt en het toilet nog niet eens hebt doorgetrokken'.

Het is echt te schandalig voor woorden. Moeder Amsberg besluit het voortaan niet meer te pikken en deze lakei en al die andere luiaards -, die ze ook nog ervan verdenkt republikein te zijn - op staande voet te ontslaan.

Voor de rest is het echt, zoals gezegd, doodstil in de paleizen.

Er is echt niets te doen. Abdiceren - wat nog voor een korte duur enig leven in de brouwerij zou kunnen brengen, bijvoorbeeld als papa Zorreguieta toch op het bordes wil klauteren waar Bos en Slob tegen zijn - kan en wil moeder niet, mede met het oog op het nageslacht. Ten einde raad riep moeder Balkenende, Geel, Spies, Raak, Kant, Timmer en de hele reutemeteut - zelfs Marijnissen, van wie ze niet wist dat hij al lang weg was - bij zich om om advies. Zelfs de gehele Raad van State zou om hulp gevraagd zijn. In bittere tranen beweende ze overal haar lot: dit is geen leven, de hele dag achter de clivia's zitten niets te doen.

Ze vroeg zich zelfs in wanhoop af of ze misschien ook nog op haar salaris zou worden gekort. Het is maar goed dat ze enkele jaren geleden, toen ze 65 werd, geweigerd had af te zien van haar AOW.

Het besluit viel uiteindelijk dat moeder een advertentie zou plaatsen: 'gezocht in Den Haag: dienstbare lakei (m/v)'. Gelukkig wijdde het NRC, dat al even zeer van de stilte te lijden heeft als de paleizen en Pro Republica, vandaag zelfs een boeiend artikel aan de advertentie.

Alle hoop was nu daarop gevestigd. Misschien zou de advertentie het ei van Columbus blijken en enig resultaat opleveren?

Zou er echt iemand solliciteren?

Ja, twee republikeinen. Ook zij hebben natuurlijk van die tragische stilte gehoord en besloten - want ze zijn au fond heel goede mensen - zich aan te melden.

Er was een ballotagecommissie onder leiding van moeder zelf die, zoals altijd, de lakens uitdeelt. Ze eiste, zo zei ze tegen haar gasten: taalvaardigheid en dus geen bekakt Duits; goede manieren (niet stampvoeten als je iets niet naar de zin is); nimmer met je voeten op tafel of stoel liggen als er geen gasten zijn; niet alle spijzen tegelijk op het bord donderen; niet met je vuile zakdoek de besmeurde glazen telkens na een dronk af poetsen. Hun taak was verder bij alle vreetpartijen en drinkgelagen de glazen gevuld te houden. Bij overtreding wordt er € 1.000 netto van je salaris in gehouden. Je mocht nooit in je neus peuteren, ook niet als je toevallig bij een sportwedstrijd of zoiets bent. Verder moesten bij logeerpartijen de bedden afgehaald worden, de potten van de gasten geleegd en geschrobd. De lakeien mochten geen gescheurde broeken dragen, geen opgestroopte mouwen hebben, niet uit hun mond stinken en hun nagels niet tijdens of tussen het serveren door schoonmaken; ook mochten ze noch de gastvrouw noch haar gasten een soepbord horizontaal tegen het gezicht plakken, hoe groot hun aandrang ook daartoe was. Gevallen puzzelstukjes dienden op bevel onmiddellijk opgeraapt te worden. En vooral altijd zwijgen over alles wat je hoort of ziet.

Het loon is kostelijk: € 1.000 netto. Ook de secundaire arbeidsvoorwaarden zijn geweldig. Ze kunnen nimmer ontslagen worden, ook niet als de republiek wordt uitgeroepen: ze kunnen meteen aan de slag bij de gekozen president.

De republikeinen adviseren iedereen te solliciteren: je hoort en ziet dan nog eens wat.