Leo Brabanticus 127, 24.09.2009

Zaken die mij ongelooflijk dwars zitten: piloot Julio Poch, Uruzgan en de duistere rol van Van Amsberg

Ieder weldenkend mens zal met instemming ervan kennis hebben genomen dat in Valencia een van de grootste schoften van het Videla-regime alsnog gepakt is voor zijn oorlogsmisdaden, Julio Alberto Poch, die gedurende de vuile Argentijnse oorlog piloot was bij de Marineschool ESMA, volgens de kranten van vandaag het grootste martelcentrum van de toenmalige militaire junta. Van de minstens 10.000 (de schattingen lopen op tot 30.000) slachtoffers - arbeiders, studenten en andere politieke tegenstanders van het regime - werden er duizenden en duizenden vanuit de lucht levend in zee gesmeten. Naar Trouw bericht was er al in het begin van 2009 een internationaal arrestatiebevel tegen de man uitgevaardigd. Dat Nederland niet onmiddellijk tot arrestatie overging, hield verband met het feit dat de man ook de Nederlandse nationaliteit bezit, wat zijn uitlevering zou bemoeilijken. In 2005 was er door de AIVD een veiligheidsonderzoek ingesteld dat 'probleemloos' verliep. De aanhouding was echter niet vanuit Nederland opgezet. De moordenaar wordt waarschijnlijk volgende week aan Argentinië uitgeleverd.
Het is jammer dat alleen het Brabants Dagblad enkele woorden wijdt aan Zorreguieta, wiens naam ooit bij Transavia ter sprake werd gebracht tijdens een gesprek met andere piloten op Bali. Julio vond het regime van Videla alles behalve crimineel: men zou 'een verkeerd beeld van die tijd' hebben.
Alle tot nu toe bekende berichten hebben Pro Republica ervan overtuigd dat de Nederlandse justitie 'excellent'- met de Argentijnse collegae heeft samengewerkt en stellig het gehele dossier-Poch heeft overgedragen. Het probleem dat ons ondraaglijk kwelt is echter Amsberg, die destijds vertelde - NOS en RTL zullen de banden nog wel eens ten gerieve van ons willen uitzenden - dat hij over de dodenvluchten wel eens met zijn aanstaande schoonvader had gesproken en dat die hem met de hand op het hart had verzekerd dat er tijdens de vuile oorlog slechts gearresteerde tegenstanders van het regime waren verdwenen, en alle drie weer waren teruggekeerd. Wie heeft nu gelijk: de Argentijnse (en Nederlandse) jusitie, die de crimineel Poch willen berechten óf de man die zich verbeeldt dat hij ooit nog eens baas in Nederland zal worden? Het Nederlandse volk wil die kerel niet, het spuwt hem uit en moet nu van de regering en de volksvertegenwoordiging eisen dat zij die druiloor onmiddellijk te kennen geeft dat hij, gegeven zijn notoire onbekwaamheid, zijn pertinente leugens en zijn wanhopig makend karakter, zijn biezen kan pakken.

De zaak Julio staat niet alleen. Ik doel daar mee niet op de kwesties die Amsberg en zijn echtgenote het laatste jaar heeft veroorzaakt, neen, ik heb daarbij een zaak op het oog welke nu tevens de gemoederen bezig houdt en die ten overvloede bewijst dat de Amsbergers zo snel mogelijk moeten opkrassen. Deze lieden begrijpen helemaal niets van het Nederlandse staatsrecht dat het staatshoofd onschendbaar maakt, dat wil zeggen dat de minister verantwoordelijk houdt voor wat dat staatshoofd en zijn familie denken en doen. Onze doctorandus in de geschiedenis weet er niets van of begrijpt er niets van. Hij rotzooit maar aan, alsof hij 'koning' is en nog wel in de zin van een almachtige Willem III, mevrouw Mecklenburg of zijn moeder.
Wat is er aan de hand dat ik hierover zo verschrikkelijk boos ben? Amsberg heeft, zoals we allen weten, een snoepreisje naar Amerika gemaakt. Hij heeft van die gelegenheid gebruik gemaakt om de Amerikaanse president te bezoeken dan wel deze de gelegenheid te geven met hem te spreken. Obama - kennelijk niet precies op de hoogte van het Nederlandse constitutionele recht - meende zaken te kunnen doen met deze man die zich te hooi en te gras voordoet als de nieuwe koning van Nederland.
Het probleem Uruzgan ligt de - ook ons sympathieke - president als een steen op de maag. Hij worstelt zichtbaar met de erfenis van zijn voorganger en ziet zich geblokkeerd door het conservatieve blok dat de oorlog in Afghanistan perse wil winnen, desnoods met nucleair geweld.
Het is gruwelijk wat er zich in Washington afspeelt. Obama kan zijn verzoeningspolitiek alleen maar realiseren met grote concessies aan de rechtse ultra's. Hij weet ook echter ook dat 'Europa' het wel voor gezien houdt met politiek rechts. 'Europa' bestaat natuurlijk niet, het ene land is prudenter dan het andere en binnen elk land zelf bestaan heftige meningsverschillen.
Wat Nederland betreft, weten we dat de kliek Balkenende, De Hoop Scheffer, de Vries en Verhagen eigenlijk niets liever wil dan uit het avontuur-Uruzgan als de grote winnaar te voorschijn te komen, daarbij gemakshalve over het hoofd ziend dat het gebruik van geweld niet alleen een bewijs van zwakte is, maar bovendien dat Afghanistan één aaneengesloten historisch bewijs levert van het mislukken de hele geschiedenis door van Westelijke én Oostelijke interventies.
Het door oorlogsgeweld veroorzaakt menselijk verdriet heeft veel mensen - religieus of niet-religieus - immer ten diepste geroerd. Het verdriet door Nederlanders veroorzaakt onder Afghaanse mensen is even groot als het leed dat door bernbommen aan Europese gezinnen is toegebracht. Ik weet niet hoe het met u, lezers, gesteld is, maar de foto deze week in de kranten van een klein Italiaans kereltje van nauwelijks 4 jaar dat stond bij de kist waarin zijn gesneuvelde vader lag, heeft me tot tranen toe geroerd. Nu ik dat schrijf, gaan mijn gedachten wederom uit naar dat arme kind, dat ik zou willen opzoeken en omhelzen om tegen hem te zeggen dat er misschien in Nederland ook mensen zijn die zo graag oorlog voeren maar dat mijn vrienden daar niet bijhoren, dat ik daarentegen hem en zijn moeder en broerjes en zusjes wil troosten en helpen om verder te komen. Dat ik mijn leven lang zal vechten tegen de oorlog, elke oorlog, ook als wij die zelf begonnen zijn en dat we ervoor willen zorgen dat bij de volgende verkiezingen - ik zal hem uitleggen wat dat zijn - geen enkele oorlogshetser kan terugkmen. De eerste oorlogsprofiteur die wij nu al willen afzetten is juist die man met dat mooie pak en die gekke pet - Amsberg heet hij - die er medeverantwoordelijk voor wordt dat er ook in de toekomst zoveel kinderen hun vader zullen moeten missen. Net zoals jij, lief kind: jullie geen Berlusconi en wij geen Willem IV!