Peterselie, graspollen en zelfs kluitjes vochtige aarde had hij geprobeerd in zijn oren te proppen, maar niets mocht baten. Krampachtig schoof hij steeds verder naar het hoofdeinde van zijn ton, maar vanwege de galm verergerde dat de herrie alleen nog maar. Getergd drukte de oude kynicus zijn handpalmen krachtig tegen zijn oorschelpen, want daar begon het weer: 'Héé!' Tegen beter weten in trok Diogenes zijn knokige knieën op, klemde zijn tanden op elkaar en hield zijn adem in, want hij wist dat het toch niet zou helpen. Bij Zeus, wat kon díe man een keel opzetten! En toch was die Biesemaat niet eens zo groot van stuk, maar zijn borstkas leek des te meer - als ware het de zangbodem van een concertvleugel - te resoneren. Zo te horen wilde die republikein helemaal geen democratie maar een sonocratie, waar niet de meeste maar de hardste stemmen telden. Maar wat verwachtte die Biesemaat nu eigenlijk? Met zijn stem als een ramshoorn de paleismuren van Noordeinde in elkaar te laten denderen, zoals de destijds de muren van Jericho? 'Nederland wakker worden!' - van tussen zijn toegeknepen oogleden zag hij de zinderende lucht boven de tegels voor de paleishekken trillen, terwijl de nimf Ηχω eindeloos de laatste twee lettergrepen bleef herhalen. Knéttergek werd hij van dat geschreeuw en de filosoof besloot te capituleren.

Zuchtend en met krakende gewrichten kroop de getergde hondmens uit zijn ton, en terwijl hij zich vastgreep aan de dunne stam van een boompje klauterde hij langzaam overeind. Verongelijkt keek hij van zijn eigen comfortabele ton naar die luidruchtige Ton, schudde meewarig het hoofd en pakte zijn staf. Alles was beter dan dat republikeinse geschreeuw. Hij veegde wat zand van zijn bovenbenen en maakte van het ogenblik gebruik om weg te komen, want Biesemaat was op dat moment hevig gesticulerend in een gesprek verwikkeld met een voorbijganger. 'Ieder mens zou slechts recht mogen hebben op een maximaal akoestisch quotum, en die republikeinse schreeuwlelijk zou dan direct op rantsoen moeten', prevelde hij. Geërgerd schopte hij een verkreukeld blikje opzij en spuugde op de grond, en voor zover zijn weerspannige botten het toelieten maakte hij zich zo snel mogelijk uit de voeten. Maar zelfs aan het einde van de Hartogstraat was er nog steeds geen ontkomen aan - ondanks tram 17 die om de hoek van de Hofvijver kwam gillen, het rumoer van jengelende kinderen die om een ijsje zeurden en het vele verkeer - torende de stem van die verschrikkelijke Biesemaat als een klok nog steeds overal bovenuit. Diogenes schuifelde linksaf de Kneuterdijk op in de richting dat andere paleis, maar bleef eerst even staan voor het voormalige woonhuis van zijn grote held en sloot een moment de ogen. Rechts om de hoek lonkte de verkoelende schaduw van de bomen aan het Lange Voorhout, maar daar was vast veel teveel volk voor de mensenschuwe kynicus.

De filosoof besloot tegen de gevel van het ABN-AMRO gebouw te gaan zitten. Het koude marmer voelde aangenaam en bovendien bood het plekje een fraai uitzicht op plaatsen die de wind zachtjes hun verleden toefluisterden. Af en toe woei er zowaar een koel briesje door de straat, en nam het stof van dagen mee in de zinderende lucht. Hij draaide zijn hoofd langzaam van rechts naar links en weer terug. Op de hoek van de Vijverberg dromden toeristen samen voor hun gids, die hen op dit moment wellicht vertelde hoe ruim drie eeuwen geleden precies op die plaats de gebroeders De Witt op beestachtige wijze door het oranjegrauw werden gelyncht. Aan zijn linkerzijde praalde het voormalige paleis Kneuterdijk, de plaats waar twee eeuwen geleden de Nederlandse monarchie uitbrak,- een verkoudheid waar dit land sindsdien niet meer vanaf gekomen was. Maar dat kon nu niet meer zo lang duren, schatte hij.

Als bankierszoon voelde Diogenes zich trouwens best wel thuis voor dit gebouw en als het er niet zo rumoerig was dan zou hij zijn ton hier best wel willen stationeren. Hoewel het filiaal gesloten was ging een deftige heer met krulsnor toch naar binnen: 'Geldautomaat', zo prijkte een bord boven de gevel. Nieuwsgierig kwam hij overeind en gluurde naar binnen. Nadat de man geld had gemaakt stak hij het in zijn portefeuille om daarna via de schuifdeuren het gebouw weer te verlaten. Maar omdat die nog een tijdje open bleven staan strompelde de oude filosoof naar binnen. De lucht werd geconditioneerd en de ruimte was ronduit koud. Nieuwsgierig loerde hij naar het groenverlichte schermpje van een van de geldmachines en begreep al snel dat hij die niet kon bedienen. De hondmens kon nauwelijks geloven dat hij samen met zijn oude vader Hicesias ooit uit Sinope verbannen was voor geldmakerij, iets dat kennelijk iedereen hier open en bloot deed alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

¶

Steunend op zijn staf schuifelde hij weer naar buiten en liet zich opnieuw tegen de voorgevel op het koele marmer glijden. Er ging een rilling door hem heen, want de kou van de geldruimte was hem meteen op de botten geslagen. Hij greep een oude krant om op te gaan zitten toen een merkwaardig bericht daarin zijn aandacht trok: 'Indiase goden mogen niet handelen in aandelen'. Want, zo las hij proestend, daar waren kennis en vaardigheden voor nodig die niet van Goden verwacht kunnen worden. Ofschoon het fonds, dat in bezit was van de koninklijke familie van Sangli, wel belastingplichtig was mocht zij niet handelen. Goden konden, aldus de Indiase financiële waakhond, namelijk niet op het matje geroepen worden wanneer er iets mis mocht gaan.

De kynicus schaterde het uit. Nu ja, het bericht stond dan wel in De Telegraaf - maar toch. Die amateuristische Hindoegoden ook! Hier, de god van de Kloosterkerk schuin tegenover hem, waar die geile Maurits van Oranje 400 jaar geleden ook al eens een staatsgreep pleegde,- díe god wist tenminste hoe hij als opperwezen toch actief kon zijn op de financiële markten en in de vastgoedsector. Deze Nederduitse god had het immers helemaal voor elkaar: kies één doortrapte familie uit om over het land te regeren, laat ze vervolgens royaal door het volk betalen en nadat ze zich wettelijk onschendbaar hebben laten maken kun je ze onbeperkt voor je laten beleggen, aanklooien met vastgoed en desgewenst handelen in wapens en drugs. En als er iets misgaat? Dan draait de premier ervoor op! Kijk, een béétje god met enig gevoel voor politiek raffinement weet hier, ondanks zijn onkunde, toch wel een draai aan te geven.

Ver achter hem hoorde hij de stem van de republikeinse onheilsprofeet boven de statige panden uitgalmen, waarvoor zelfs de meeuwen op de vlucht leken te zijn geslagen, want huilend cirkelden zij boven het Voorhout in afwachting van zijn vertrek. Maar Diogenes besloot van deze Telegraaf een papieren vuvuzela te rollen en liep terug de Hartogstraat in om zich alsnog bij de Rumoerige Republikein aan te sluiten. En als Biesemaat schreeuwde over Beatrix' staatsgreep, dan toeterde de filosoof er zo hard hij kon achteraan: 'Maar haar god is wél de rijkste!'

Daar stonden ze dan voor het paleis te schreeuwen,- net twee idioten. Maar de meeuwen keerden terug, en die lachten.

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.