Sjuul Paradijs is hoofdredacteur van De Telegraaf. Een man die je niet kan negeren. Een Panzer die als de rupsbanden gaan rollen niet meer te stoppen is. Sjuul is er. In omvang. En zijn woordenstroom is zo niet nog omvangrijker. Sjuul is de vox populi. Hij weet zeker dat hij de stem is van het gewone volk. Ik weet zeker dat Sjuul de schreeuwlelijk is van het domme klootjesvolk. Het Telegraaf-volk dat de ene dag de Oranjes op het internetforum verkettert en de dag er na met een oranje hoedje en een toeter is uitgedost. Het klootjesvolk van De Telegraaf is het paradijs voor de Oranjes. Sjuul is boerenslim. Sjuul is de onderbuik. Toch dendert dit populistische Panzer wel eens in een tankgracht en komt pruttelend en stotterend roemloos tot stilstand. Zulks geschiedde gisteren bij Pauw & Witteman:

Pauw & Witteman, 17 september 2009

Sjuul begon massief aan een verdediging van zijn geliefde vorstenhuis. Hij had, zo liet hij grommend weten, meerdere schilderijen van de majesteit in zijn Telegraafhok hangen. De kijkertjes waren, zo wist Sjuul zeker, diep onder de indruk van zijn eenvoudige loyaliteit aan het vaderland der Nassau's. Aan het oranje Panzer Sjuul viel niet te twijfelen. Hadden de strijders uit het paradijs, Sjuul's pennenlikkende troep, niet voor Hare Majesteit afgerekend met zo'n lastig sujet als Edwin de Roy van Zuydewijn? 'Zum Befehl, Majestät!' Bij zo'n Blitzkrieg 'schop De Roy in de hoek' was het makkelijk dat de toenmalige Telegraaf-collaborateur onder de Haagse politieke kaasstolp, Kees Lunshof, nauw bevriend was met de directeur van het kabinet van de koningin Felix Rhodius. Er waren zelfs geruchten dat ze echt heel, héél goed bevriend waren. Trots vertelde Sjuul aan Pauw en Witteman dat hij de Panzerkrieg geleerd had van diezelfde Lunshof.

De voorganger van Panzer Sjuul. De SS'er en Telegraaf-hoofdredacteur Hakkie Holdert in de gevangenis.

De motor van het Panzer draaide gisteren op volle toeren. Dat gezeur over de Oranjes in het parlement en dat ze ook wel eens mochten matigen was populisme. Sjuul zei het écht. Sjuul toeterde het nog wakker zijnde Nederland in. De Telegraaf is, zo weten we, gelukkig nooit populistisch. Het Panzer vuurde een schot af op de republikeinse kritikasters. Sjuul dacht zich heel even groter dan Panzergeneral Rommel. Met vaste wil, onwankelbaar vertrouwen in de overwinning. Het werd Sjuul's kleine Stalingrad. Nog geen blindganger was het. Roemloos ging Sjuul ten onder. 'De Oranjes betaalden ook belasting', dat was het schot van Sjuul. Hij schoot op zijn eigen troepen. Jeroen Pauw suggereerde daarop terecht dat de Oranjes dan zeker hondenbelasting betaalden. Het Panzer lag daarna hulpeloos in de tankgracht.

Met een antitankraket 'made in Antarctica' had het Panzer uit zijn lijden kunnen worden verlost. Dat liet dokter Pauw echter na. Aan tafel zat ook de kleurloze reisleidster Floortje Dessing. Die was wel eens richting Antarctica geweest. Sjuul sprak er schande van dat belastinggeld verspild werd aan zo'n TV-reisje. Het Panzer gromde het uit de diepe tankgracht waar zijn rupsbanden doelloos, machteloos doordraaiden. Ik had graag in het oortje van Jeroen Pauw willen schreeuwen dat WimLex en Máxima pas geleden nog op kosten van de belastingbetaler naar Antarctica waren geweest. I love the smell of a burning Panzer.

Maar nu even persoonlijk. Waar komt deze felheid van mij jegens Panzer Sjuul toch vandaan? Die weerzin tegen het liegende en bedriegende orangistische vod van Sjuul? Thans ga ik te biecht voor u, waarde mederepublikeinen. Op maandag 9 februari 2004 verklaarde De Telegraaf in het hoofdartikel, met vette koppen, op de voorpagina, dat mijn vader dood was. Jawel, u leest het goed: mijn vader, de vader van Ton Biesemaat, de auteur van dit artikel, zou overleden zijn. En dat terwijl de beste man toen nog springlevend was. Wat was er aan de hand?

Twee dagen daarvoor had prins Bernhard via zijn nieuwe vriend Pieter Broertjes van De Volkskrant Sjuul en zijn Getreuen gepasseerd. U herinnert het zich vast nog wel. Zur Lippe was namelijk 'brandschoon' uit de Tweede Wereldoorlog gekomen en meer van dat soort sprookjes, en daar moest De Telegraaf op antwoorden. Ik was in die tijd de gepensioneerde adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf, Jan Heitink, net aan het doorzagen over Bernhards evidente en bewijsbare landverraad in de Tweede Wereldoorlog, en dat wisten Sjuul's open en onverschrokken zogenaamde waarheidsvinders met een dozijn statieportretten van mevrouw van Amsberg aan de muur. Volgens het briljante journalistieke werk van de wakkere krant was mijn vader als onderzeebootcommandant in de Tweede Wereldoorlog gesneuveld. En daarom zou ik door rancune ten opzichte van prins Bernhard gedreven de arme oude Heitink onder druk zetten, zodat de bejaarde Telegraaf-hotemetoot in zijn verwarde gemoedstoestand tegenover mij allerlei negatieve onzin zou uitkramen. Het was je reinste kolder die op de voorpagina werd afgedrukt om de landverrader zur Lippe te beschermen. Beste mensen, ik ben geboren in 1957 en mijn vader zou dan in de Tweede Wereldoorlog gesneuveld zijn? Bovendien was hij in de Tweede Wereldoorlog geen onderzeebootcommandant maar slechts onderzeebootmatroos. Hij schreef er in de 21e eeuw zelfs een boek over maar dat was voor de speurhonden van De Telegraaf onmogelijk te vinden. Waarschijnlijk nooit van internet gehoord. Ten koste van alles moest mijn research naar Bernhard kaltgestellt worden. Sindsdien weet ik dat het NOS Journaal, De Volkskrant of De Telegraaf nietsontziende, leugenachtige propagandamachines zijn als het over de Oranjes gaat.

It smells like.... victory.

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.