Zichtbaar teleurgesteld drentelde hij de paleistrap af. Met hangende schouders zwaaide hij mechanisch naar de verzamelde pers achter de paleishekken en probeerde gelijktijdig met zijn ogen hun priemende telelenzen te ontwijken. Hij begreep er helemaal niets van: demissionair! Hoe kon ze hem dat nou aandoen? Vlak voordat hij naar binnen ging fluisterde Jack de Vries hem nog toe dat hij net op Pro Republica had gelezen dat die mevrouw dit eigenlijk alleen maar als hobby deed, en dat hij helemaal niet naar binnen hoefde te gaan. Maar dat durfde hij niet. Dat hij ongenadig op zijn donder zou krijgen wist hij wel, maar hier had hij werkelijk niet op gerekend. Zij was immers - althans, staatsrechtelijk - toch óók een gristen? Nou, dan kon ze zich toch wel voorstellen hoe graag hij oorlog wilde voeren? Hoe moest dat nu verder? Wat moest hij nu zondag tegen de dominee zeggen? Dat er geen oorlog meer was? Daar zag hij misschien nog wel het meeste tegenop.

Ze had tegen hem geschreeuwd. Nu deed ze dat wel vaker, maar dit keer was ze toch wel heel erg tekeer gegaan. 'Dat je het niet kunt, weet ik al jaren! Maar dat je het $%&! niet eens weet uit te houden tot na mijn vakantie vergeef ik je niet. Nóóit! Daarom: geen rompkabinet voor jou! Ik pieker er niet over!' Bibberend als een rietje probeerde hij er nog zachtjes tegenin te gaan en prevelde: 'Maar die oorlog dan?' Maar zijn majesteit was onverbiddellijk: 'Kan me niets schelen!' had ze uitzinnig van woede gegild. 'Ga maar campagne voeren. Als je niet in het Binnenhof - míjn Binnenhof! - uitglijdt, dan doe je dat wel in een vinexwijk over een skateboard! En nu wegwezen!' Nadat ze de deur met een dreun achter hem dichtgeslagen had hoorde hij haar nog 'Met je PlayMobil-haar!' roepen. 'Ha, dat moet zíj nodig zeggen' schoot een ogenblik door zijn hoofd, maar schrok meteen van zijn zondige gedachte. Jack, die met zijn oor plat tegen de deur had staan meeluisteren, sloeg troostend zijn arm om hem heen en vroeg alleen: 'Had ze dan geen reis- en annuleringsverzekering?' Mismoedig keek hij zwijgend naar de punten van zijn schoenen en haalde zijn schouders op, en samen liepen ze de hal uit.

Ergens had hij nog wel gehoopt dat Willem-Alexander erbij zou zijn, want met die abdicatie - die nu al jaren in de lucht hing - verwachtte hij dat de kroonprins toch wel zou moeten leren met dit soort situaties om te gaan. Tenslotte was hij opgeleid tot betrokkenheid bij het Nederlandse volk. Maar ja, betrokken waarbij? Bovendien was één verknalde vakantie al erg genoeg en wist hij dat hij met zijn schlemielige kabinetscrisisje het nooit zou kunnen opnemen tegen de tien kilometer van Sven. Dat was een bij voorbaat verloren strijd. Maar zou de prins erbij geweest zijn, dan had hij tenminste nog kunnen proberen die notoire druiloor met een leuk oorlogje in het vooruitzicht te bespelen. Maar die volslagen politieke non-valeur kon nu ongetwijfeld een telefoontje van Barack verwachten om te horen te krijgen dat hij die G20 nu ook wel op zijn bierbuik kon schrijven. Met de kroonprinselijke aanwezigheid had de majesteit zich dan ook misschien wel een beetje tegen hem ingehouden. Of wellicht juist helemaal niet, en wilde ze haar zoon juist demonstreren hoe je korte metten maakt met politieke brekebenen van zijn allooi.

Maar Jack wist vast wel raad. Desnoods met een skateboard met vierkante wielen.

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.