Iedereen is tegen 'm. Van De Telegraaf wist -ie dat al een jaar of zes. Dat de samenwerkende koddebeier-pliessie-geheim neuzen van Nederland voor hun bazin 'm in de gaten houden verbaasde 'm ook niets. Banken - u weet wel die instellingen die geld maken door middel van financiering door u - wilden zelfs al voor hun krach niets van 'm weten. De deurwaarder schelde in naam der keuningin menigmaal aan als de sjofele onderzoeker weer maanden geen pecunia's had geproduceerd. Maar een man mag niet huilen. En zeker niet klagen.

Afijn, denkend voor de goede zaak bezig te zijn roeptoeterde -ie wat voor Noordeinde en tegen beter weten in deelde -ie papiertjes uit aan het consumerende Haagse publiek. Die keken 'm dan verachtelijk aan. Met een beetje mazzel was ie dan voor de hedonisten de dorpsgek. Een van de vele zonderlingen die hun maffe boodschap uitdragen op en rond het Binnenhof. Staatsgreep? Jongen, ga toch fietsen! Of zoals wijlen professor Pim zei: 'Mens, ga toch koken.'

Ach, hij schreef in die jaren eens wat op na geploeter in archieven, het bewerken van getuigen, de naïeve Kuifje reisde half Europa door op zoek naar onthullingen. Hij wreef als Don Quichote in z'n handen als -ie dacht een scoop te hebben over kunstsmokkel waarbij Bernhard zur Lippe betrokken was. Uiteindelijk besefte hij na een zwerftocht langs 's lands redactieburelen dat er geen medium in hem geïnteresseerd was. Nou ja, de Groene Amsterdammer dan. Zwaar in het rood staand kon hij de primeur publiceren, maar die geen hond interesseerde. En nóg leerde hij 't niet af. Met een republikeinse pantserplaat voor z'n domme hoofd sloeg hij als een Kaapse buffel op hol. Een heul boek over zur Lippe mot er komme. Jaren gingen voorbij en met schalmeigeschal slingerde -ie 't boek de wereld in. Zelfs de landing van 't boek maakte geen lawaai. 'De wereld is onverschillig en vooral onrechtvaardig', dacht de ijdele journalist. Hij troostte zich heel gemeen met de gedachte dat in Zuid-Soedan kinderen sterven, waar de wereld immers ook geen boodschap aan heeft. Het kan altijd erger met het noodlot dat je treft. Opgelucht zette de onderzoeksjournalist - wat een pretenties zitten er in die naam opgesloten - een blikje Aldi-bier aan zijn mond.

Gelukkig werd de journalist - ijdelheid der ijdelheden - door een slinkse republikein betrokken bij Pro Republica. Daar kon -ie los gaan, althans, dat dacht hij. Naïef roeptoeterde hij dus voor Noordeinde over het stille staatsgreepje van Tjeenk W. en Hare Grajesteit. Nou, dat hep -ie weer geweten. Gelijk al via de toch koddige, mislukte intimidatiepogingen van de stille hermandad. Maar dat was nog niet het ergste. Het erge, het allerergste was het commentaar van sommigen op Pro Republica over z'n aksjie. Hij had het juist gedaan met het naar buiten brengen van een staatsgreep die geen staatsgreep was. Waar waren dan de pantsers van de huzaren van Boreel, opgewonden roeptoeter? 'Micha Biesemaat' heette -ie opeens. Een geuzennaam,- zo zou hij 't ook kunnen beschouwen. Was Micha Kat niet de Überclown van het internet en collega opschepper onderzoeksjournalist?

¶

Opende -ie vanochtend de website der websites en wat bleek? Nu had zelfs die Diogenes in z'n ton 'm ook al bespot. Met goedkeuring van de redactie. Huh? Maar was hijzelf immers ook geen lid van de redactie? Woedend toetsten z'n vingers, de enige plekken op z'n weke lijf met eelt erop, de toetsen van de telefoon in.

'Professor! Bent u Diogenes?'
'Bob E1bracht! Bent u Diogenes?'

Nou, ze wisten allebei van niets en verwezen 'm naar de ton. De hele dag zwierf hij door het centrum van het Haagje met de koddebeiers achter 'm an. Maar nergens een Diogenes te bekennen. De wereld is onrechtvaardig. Iedereen had 'm in de steek gelaten. Die kynische hondmens was een verzinsel dat 'm bespotte. Woedend stak ie met z'n vulpen in op de fata morgana van de lachende wijsgeer. Was dan alles lucht wat hij aanzag voor z'n vijanden?

Met gebogen hoofd slenterde hij met de snikhete zon nu in z'n gezicht brandend langs de Hofvijver terug naar 't redaksjieburo van de ouwe aksjievoerders die zich Pro Republica noemden. In de goeie ouwe tijd had hij wel eens met Japie in het pikkedonker in de Hofvijver gezwommen en het torentje aangetikt. Wat zou er van Japie geworden zijn? Kunstschilder wilde hij worden. Nu zou hij, als hij zoiets uithaalde, worden afgeschoten nog voordat hij te water ging. Had -ie toen aan een kroegtijger verteld dat de vaderlandsche leeuw in Afghanistan brulde, dan had hij tegen z'n voorhoofd getikt. Mijmerend naderde de onderzoeksjournalist het standbeeld van Johan de Witt. Hij had het wel gelezen op Pro Republica dat ze op 20 augustus daar een ouderwetse happening wilden houden. Zoiets als rond het Lieverdje in Amsterdam, Johan de Witt als het Lieverdje. En hij zeker als Robert Jasper Grootveld? Hij had er genoeg van. De bedriegers! De verraders! Allemaal lachten ze 'm uit! De wereld wil niet bedrogen worden. Hij wilde bedrogen worden! Somber zeeg hij neer onderaan het beeld van De Witt. Voor de laatste keer haalde ie z'n journalisten opschrijfboekje, met logo van de NVJ erop - dat staat immers interessant - tevoorschijn. Hoorde hij nou daar in de verte Diogenes door z'n Telegraaf toeteren?

Geacht bestuur en redactie,

Ik pik 't niet langer. Toedeledokie: dit is m'n ontslag.
Hoogachtend,

De roeptoeter

Vrij was ie! 't Zesde couplet van 't Wilhelmus neuriënd frommelde hij z'n ontslagbrief in de postbus van 't redaksjieburo. Nooit hadden ze daar een vreemdere snuiter zien vertrekken dan de roeptoeter die Loosduinen het mooiste deel van Den Haag vond. Wat zou 'r van de roeptoeter geworden zijn? Zat hij daar nou naar de ondergaande zon te staren bij Kijkduin?

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.