Of: bij Soestdijk begint de victorie!

In het boek van Annejet van der Zijl over Prins Bernhard staat veel onzin. Ook al wordt het boek pas maandag 8 maart aanstaande op paleis Soestdijk gepresenteerd - en mogen de zoon van kritische Bernhard-biograaf Wim Klinkenberg en ik niet verschijnen op de persconferentie - we kunnen niet vroeg genoeg beginnen met de sloop van dit sprookjesboek, want de waarheid moet verdedigd worden.

Citaat 1:

'De mythe van de stadhoudersbrief begon rond te zingen aan het eind van de jaren zeventig, toen jonge, langharige verslaggevers in de nasleep van Lockheed hun eigen kruistocht in spijkerbroek ondernamen tegen de vijfenzestigjarige Bernhard –toen het vleesgeworden symbool van de 'imperialisties-kapitalistiese' samenzwering, zoals Wim Klinkenberg het uitdrukte. In deze sfeer kreeg een oud gerucht dat Bernhard op 24 april 1942 een brief aan Hitler geschreven zou hebben om zijn diensten als stadhouder aan te bieden, een nieuw en vruchtbaar leven. Dit ondanks het feit dat de oorspronkelijke bronnen uiterst onbetrouwbaar waren, het epistel zelf nooit boven water kwam en het nogal onwaarschijnlijke tijdstip waarop de brief geschreven zou zijn. Want niet alleen waren de kansen in de oorlog in april 1942 al gekeerd, ook logeerde Bernhard die 24e april met Juliana in het Witte Huis in Washington.'

Mijn commentaar:
Informatie over de stadhoudersbrief was er al gelijk na de Tweede Wereldoorlog. Na 1945 waren er al tientallen mensen die op de hoogte waren van de stadhoudersbrief. Annejet van der Zijl heeft haar huiswerk niet gedaan door, bijvoorbeeld het werk van Gerard Aalders (Leonie – Het intrigerende leven van een Nederlandse dubbelspionne, uitgeverij Boom, 2003) niet goed tot zich te nemen. Daarin worden al namen genoemd van spelers rondom de stadhoudersbrief-affaire zoals Leonie Brandt-Pütz, Jeanette Kamphorst, Gerrit Reede, Lientje T., baron Heeckeren van Brandsenburg van de marechaussee etc. etc.¹ En echt hoor beste Annejet: die mensen wisten van de stadhoudersbrief vér voor einde jaren zeventig en hadden vlak na 1945 nog geen besef van 'jonge, langharige verslaggevers in de nasleep van Lockheed'. Mevrouw Annejet van der Zijl ontbreekt het aan historisch bewustzijn. Van der Zijl noemt de bronnen uiterst onbetrouwbaar. Doelt ze hiermee dan soms op mijn boek 'Bernhardgate'? Wederom: waarom zou mijn belangrijke bron over de stadhoudersbrief Jan Heitink onbetrouwbaar zijn? Heeft mevrouw Annejet van der Zijl niet het boek over de geschiedenis van De Telegraaf tot zich genomen (Het geheim van de Telegraaf, Mariëtte Wolf, uitgeverij Boom, 2009)? Adjunct-hoofdredacteur van De Telegraaf Heitink wordt in het boek over de geschiedenis van die krant als volgt beschreven: 'Heeft Heitink ten tijde van zijn correspondentschap in Parijs (1957-1963) al rapportages uitgebracht aan de Franse geheime dienst over het doen en laten van Nederlandse communisten daar te lande -als dank waarvoor hij op 19 september 1977 zal worden benoemd tot Chevalier de l'Ordre National du Mérite - terug in Amsterdam zet hij zijn communistenjacht onverdroten voort door inlichtingen te verschaffen aan haar Nederlandse evenknie. Kort na Heitinks terugkeer krijgt de hoofdredactie zelfs bezoek van de chef van de BVD, J.S. Sinninghe Damsté, met het doel toestemming te winnen voor Heitinks dubbelrol. Stokvis en Brandt gaan schoorvoetend akkoord en de jaren daarop zal Heitink - tegen een maandelijkse onkostenvergoeding van f 300 - zijn adjunct-hoofdredacteurschap combineren met zijn werkzaamheden voor de inlichtingendienst.'

Volgens Annejet van der Zijl zou dus bijvoorbeeld Heitink een uiterst onbetrouwbare bron zijn? Een onbetrouwbare bron en insider van de inlichtingendiensten die mij op hoogbejaarde leeftijd documenten overhandigde (zie Bernhardgate) waarin hij verklaarde als agent van de Franse geheime dienst de stadhoudersbrief te hebben gezien op het hoofdkantoor van die dienst te Parijs (bijnaam van het kantoor van de Franse geheime dienst is La Piscine). En waarom zou Heitink als conservatieve Telegraaf-man in hart en nieren uit de school klappen tegenover de kritische Oranje-schrijver Biesemaat?² Waarom zou Heitink leugens verspreiden over wat Annejet van der Zijl de 'mythe van de stadhoudersbrief' noemt? In mijn boek Bernhardgate omschrijf ik uitputtend hoe Heitink op het spoor kwam van de stadhoudersbrief en hoe hij agent werd van de Franse geheime dienst. Ergo: Heitink is een zeer serieus te nemen bron. Maar mevrouw Annejet van der Zijl heeft de brutaliteit dit allemaal weg te zetten als onbetrouwbare bronnen. Zo kun je dus promoveren met hulp van Fasseur en de fasseurder Blom, voormalig directeur van het fasseurders-instituut NIOD. Dan nog even het flauwekul-argument afserveren dat de kansen van de Duitsers in april 1942 waren gekeerd. Ongelooflijke flauwekul, in april 1942 was het Derde Rijk op alle fronten aan het winnen en maakte de Duitsers zich op voor een massaal offensief aan het Oostfront naar de olievelden van Bakoe aan de Kaspische Zee, Daarnaast hadden de Japanners bijvoorbeeld de Amerikanen en Britten in Oost-Azië en de Stille Oceaan onder de voet gelopen. Nederlands-Indië, de parel van het Nederlandse imperium, was net door de Japanners veroverd. Wilhelmina en Bernhard in Engeland hadden nu nog het schamele Suriname en de Antillen over. Ze hadden eigenlijk niets interessants meer over en de Geallieerden zaten in zak en as. Dat was de geopolitieke situatie in april 1942. En dan het merkwaardige argument van Annejet van der Zijl dat Juliana en Bernhard die 24e april 1942 dat de stadhoudersbrief geschreven zou zijn in Washington op het Witte Huis logeerden. Waarom zou dan die brief niet geschreven kunnen zijn? Wie weet vond president Roosevelt het wel een goed idee de Führer aan te schrijven? Met welke motieven dan ook. En wie weet is die stadhoudersbrief een hoax want we weten het pas als we de brief onder ogen krijgen en die brief op echtheid is getest. Maar om bijvoorbeeld Jan Heitink als onbetrouwbare bron weg te zetten verbaast me. Waarom doet men dat toch telkens weer? Wat is de motivatie daarvoor? Het lijkt wel of bepaalde kringen naïeve schrijvers als Annejet van der Zijl gebruiken om het stadhoudersverhaal of het nu als stadhoudersplan (1939/1940) uit de koker van de Abwehr en Soltikow komt of de stadhoudersbrief van 24 april 1942 te ridiculiseren. Maar nimmer kunnen ze afdoende objectief uitleggen waarom bijvoorbeeld Heitink als bron onbetrouwbaar zou zijn.

¶

Citaat 2:

'Zijn de twijfels eenmaal de wereld in, dan brengt alleen de waarheid rust – en dat laatste is wat ik met dit onderzoek in dit boek heb getracht te vinden.'

Mijn commentaar:
Ik sluit me erbij aan! De waarheid in mijn boek 'Bernhardgate' brengt rust om de naïeve onbewuste of bewuste geschiedvervalsers als de fasseurder Annejet van der Zijl te ontmaskeren.

¶

Aanstaande maandag zal ik met een cameraman verschijnen aan de poorten van Soestdijk om toegang te krijgen tot de presentatie en de persconferentie van het boek van Annejet van der Zijl. We zullen zien of we alsnog worden toegelaten, de marechaussee en andere beveiliging in staat van paraatheid is en of ik de fasseurders Van der Zijl, Blom, Mak en Fasseur voor de camera krijg. Maak jullie borst maar nat, fasseurders! Ik kom er aan! Dat wordt leuk maandag, de waarheid zal zegevieren. Giften en donaties voor Pro Republica om deze strijd bij de poorten van Soestdijk te ondersteunen zijn welkom! Bij Soestdijk begint de victorie. Republikeinen verenigt u en kom in actie! Druk de fasseurders Judas-euro's met onze stickers er op in de handen, hun verdiende verradersgeld.

¹ Ook journalist Jan Portein heeft baanbrekend onderzoek naar de stadhoudersbrief gedaan en vele namen genoemd van spelers rondom de brief onmiddellijk na 1945. Ook Van der Zijls leermeester Fasseur negeert altijd graag kritische marechausseerapporten van baron Heeckeren van Brandsenburg over de wapensmokkel van zur Lippe richting Indonesië.

² Ik heb wel een antwoord. Heitink was een gelovige protestant die op het einde van zijn leven tegenover mij schoon schip maakte. Zijn geheime kennis deelde hij met me. De Telegraaf was doodsbang voor mijn contacten met Heitink en probeerde hem onder druk te zetten zijn verklaringen tegenover mij in te trekken. Het culmineerde in een absurd hoofdartikel van die oranjekrant in februari 2004 nadat zur Lippe Biesterfeld Broertjes van de Volkskrant voor de eerste keer misbruikte om zijn leugens de wereld in te helpen (o.a. Van der Voet-rapport, vroegere fasseurder van de RVD). Dat hoofdartikel van De Telegraaf werd gepubliceerd om mijn contacten met Heitink te torpederen en hun voormalige adjunct-hoofdredacteur weg te zetten als een verwarde, oude man.

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.