Vrij vertaald luidt de inhoud van de brief van 's majesteits luxe woordvoerder Mr. Dr. J.P. Balkenende als volgt:

'Het heeft de majesteit behaagd ons deelgenoot te maken van haar wil om bijzondere aandacht te schenken aan de oprichting tweehonderd jaar geleden van het Koninkrijk der Nederlanden en het ontstaan van de constitutionele monarchie. Het is tevens een goede aanleiding stil te staan bij de historische ontwikkelingen tussen 1813 en 1815. Veel aandacht zal worden besteed aan de totstandkoming van de democratie, de staatsinrichting en de grondwet. Door hierover met elkaar in discussie te gaan moeten we de saamhorigheid van de Nederlanders vergroten.'

Dit betekent niets meer of minder dan het twee jaar lang indoctrineren van het Nederlandse volk over de grote voordelen die de monarchie en dan natuurlijk met name het huis Von Amsberg ons heeft te bieden. Ieder tegengeluid wordt bij voorbaat in de kiem gesmoord, mits... Ja, mits de steeds groeiende republikeins-democratische stroming in dat comité zitting kan nemen. Want vóór de Franse tijd was dit land natuurlijk gewoon een republiek, een modelstaat voor vele andere landen; daarmee niet gezegd hebbend dat die situatie terug moet keren, de tijden zijn veranderd. Meepraten om een wat 'evenwichtiger feestprogramma' tot stand te brengen, als het ware.

Ruud Lubbers, minister van staat, ondernemer en grootaandeelhouder van o.a. de ideëele Triodos Bank (ter informatie voor idealistische klanten van die bank: ook de Rabobank en Friesland Bank zijn aandeelhouders) en gesjeesde Hoge Commissaris voor het Vluchtelingenbeleid, wegens het uiten van al te betrokken gevoelens bij de 'zwakkeren' in zijn omgeving, wordt voorzitter. En dat, terwijl ik dacht dat een 'Minister van staat' al net zo overbodig is als een monarchie; denkfout dus... Dezelfde Ruud die als premier al vond, dat je die puissant rijke familie Van Amsberg fors moest overbetalen, anders gingen ze toch maar zo'n beetje hun eigen gang. Die familie lag uiteraard stiekem dubbel, want die deden dat toch wel, inmiddels weten we waar dat toe heeft geleid. Deze ex-premier heeft ook het wekelijkse theekransje op Noordeinde geïntroduceerd om zijn mening er wel eens even ten Paleize door te drukken, maar de majesteit bleek een té taaie meid, dus ging het andersom en Ruud vond het eigenlijk wel best, zo.

Zo begon hier de 'democratie'
Doe maar duur met een knots van een recessie in aantocht; twee jaar feestvieren, omdat de regenten tweehonderd jaar geleden er zo lang over hebben gedaan de gelande prins ervan te 'overtuigen' monarch te worden. Diezelfde prins die Napoleon met bedelbrieven bleef lastigvallen over het aan hem toewijzen van een of ander Duits vorstendommetje. Soort van stadhoudersbrief dus, maar dan met een oogje op een ander land. Uiteindelijk is hem dat gelukt, hij kreeg wat Duitse staatjes toegewezen, die hij drie jaar later ook al weer kwijt was. Napoleon heeft hem toen gecompenseerd met een pensioen, hij was natuurlijk ook al 34 jaar oud en had geen vak geleerd.

Koning Willem I in 1843

Op verzoek van een roemrucht en voornaam driemanschap is Willem in 1813 teruggekeerd naar de Nederlanden en uiteindelijk in 1815 benoemd als souverein vorst, na zich eerst vele privileges te hebben toegeëigend. Hij pikte ondertussen vast België in, de pers werd gecensureerd en er kwam een Oproerwet. Kortom, hij hield huis zoals het een rasecht democraat despoot betaamt. Nadat Napoleon op 1 maart 1815 terug in Frankrijk kwam, onderweg naar zijn Waterloo, heeft Willem zich op 16 maart 1815 de titel van Koning aangemeten en met die zelfbenoemde dynastieke wantoestand zitten we dan nog steeds opgescheept. De Belgen niet, die waren die vorstelijke betweter in 1830 al zat en hebben dit heerschap eruit geschopt. Weer niet slim van onze (inmiddels) zuiderburen was, om een soortgelijke vervanger aan te stellen, die uiteraard begon te zeuren over het recht hebben op een stukje donker Afrika, vol met koper, goud, zilver en diamanten. Ook dáár is zeuren vrijwel het enige werkwoord wat aan het hof wordt gebezigd.

's Konings 'zakelijke loopbaan' kwam er op neer, dat de onvolprezen proto-kapitalist 'koopman-koning' overal financieel met zijn tengels in zat, hij pakte de aanzienlijke winsten als die er waren, maar liet de veelvuldig voorkomende verliezen bij de staatsschuld bijschrijven. Hij stierf in 1841 met een vermogen van 30 miljoen keiharde echte oude guldens; je durft bijna niet om te rekenen wat dat nu waard zou geweest zijn! Nederland zelf echter raakte zo langzamerhand aan de bedelstaf (met een staatsschuld van... jawel 30 miljoen gulden!) en balanceerde tijdens zijn bewind financieel voortdurend aan de rand van de afgrond. Van tijd tot tijd sprong de majesteit bij met leningen en nam natuurlijk genoegen met gigantische onderpanden, onroerende zaken vooral... De eindeloze lijst is te lang om hier uit de doeken te doen. Het betekent niets meer en niets minder dan dat de eerste koning zijn gastland tot op het bot heeft uitgemergeld en bestolen, omdat hem gewoon de gelegenheid is geboden door de regenten van die tijd. Zó, en niet anders is hier de zogenaamde democratie tot stand gekomen. U begrijpt dat niet alleen de vis, maar ook deze nep-democratie duur betaald is en nog steeds wordt!

De generaties na deze eerste koning waren geen draad beter en dienden slechts één belang, dat van hun eigen financiële wijd vertakte conglomeraat. Misschien dat sommige erfopvolgers zelfs een beetje geloofden in hun goddelijke roeping en zelfs afkomst (Wilhelmina dacht een afstammeling van Koning David te zijn...), maar ook zij dienden uiteindelijk maar één religieus principe: dat van hun ten koste van het gepeupel verworven rijkdom. Met 'het volk' hebben ze nooit veel op gehad, anders zou toch een majesteit gewoon zijn of haar werk en plicht doen voor twee ton per jaar, inclusief declaraties en zou zijn familie-leden gewoon een vak laten leren en laten werken voor hun geld?

Conclusie
Dus in dat carnavalscomité van Ruud zullen naar mijn mening ook historisch goed onderlegde republikeinen zitting moeten hebben om evenwicht te bereiken tussen de periode van de oude Republiek en die van de monarchie, met als interbellum de Franse tijd. Gedurende de tweede wereldoorlog hebben wij grondwettelijk eigenlijk geen regering gehad, dus concludeer ik dat de monarchale tweehonderd jaar nog niet is uitgezeten, maar dat is muggenzifterij.

De aangekondigde festiviteiten zijn door de bedenkers bedoeld als climax van een reeks van feestelijkheden, zoals abdicatie, troonsbestijging, afgewisseld met diverse charme-offensiefjes, zoals leuke prinsesjes op het strand, uitdelen van micro-kredietjes aan een patatkraam, het stuksmijten van een flesje champagne tegen een Hr. Ms. marineschip en financieel uit de hand lopende verjaardagspartijtjes. Intussen corrumpeert, manipuleert en intrigeert men stilletjes verder en gaat ervan uit dat op die manier het volk enerzijds onder controle wordt gehouden en anderzijds verder uitgemolken wordt.

Republikeinen hebben er zin in om de voorbereidselen samen met Ruud op te pakken en een extra dimensie aan het begrip 'totstandkoming van de democratie' toe te voegen. Dat doen ze vast niet voor niets, maar da's gebruikelijk met commissies en comité's, begrijpen wij.

Dus: het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat!

Reageren? Lees eerst onze huisregels. Uw reactie wordt gemodereerd.